Bardzo lubię degustacje wina, które organizuje Ambasada Hiszpanii w Polsce. Ambasadorem win hiszpańskich jest Julio Cesar Sobrino, który wprowadza na nich luźną i serdeczną atmosferę, co jest dość rzadkie na takich spotkaniach. Wyróżnia je też to, że często dotyczą tylko jednej apelacji i jej cech, więc można dobrze poznać temat i uporządkować wiedzę. Odbywają się też one czasem w ciekawych miejscach. W zeszłym tygodniu byłam na degustacji poświęconej białym winom Rueda w restauracji La Iberica na zielonym patio przy Burakowskiej 5/7.
Dlaczego Małgorzata Kozakiewicz zdecydowała się opowiedzieć blogerom i winiarzom właśnie o Ruedzie? Bo to najbardziej dynamicznie rozwijająca się hiszpańska apelacja i największy producent białych win w Hiszpanii.
40 milionów Hiszpanów nie może się mylić czy też jest to kwestia ceny? Rueda to przecież stosunkowo tanie wina, które łatwo jest łączyć z jedzeniem a ich popularność zaczęła się dopiero w latach 70.
Przekonajmy się!
Jakie wino pochodzi z apelacji Rueda?
D.O. Rueda słynie z wytrawnych win białych i jest położona na rozległych równinach Kastylia i León na północy Hiszpanii. Nazwa apelacji pochodzi od miasteczka Rueda w prowincji Valladolid. Uprawia się tu głównie verdejo (dlatego dla wielu osób Rueda = verdejo), ale też viurę i sauvignon blanc, którym dobrze robi miejscowy kontynentalny klimat i duże różnice temperatur. Wino starzone jest przez kilka miesięcy w kadziach, ale jak mogłam zobaczyć na degustacji zdarzają się też takie, które leżakowały w beczkach dębowych. Część dojrzewa na osadzie drożdżowym. To dość ciekawe wina, więc warto szukać dopisku sobre lías na etykiecie. Nie każdemu smakuje natomiast verdejo z beczek (na etykiecie en barrica). Już w 1980 Rueda miała tytuł DO (Denominación de Origen)
Charakterystyka białego wina Rueda
Kolor: czysty, jasnożółty, niekiedy z zielonymi refleksami
Nos: aromatyczne, zielone nuty ziołowe, siano, jabłka, agrest, cytrusy, brzoskwinie
Usta: pełne, długie i strukturalne o wysokiej kwasowości i wyraźnej goryczkowej końcówce, ale też wyraźne owoce na drugim planie
Łączenie z potrawami: klasyczne verdejo łatwo łączy się z potrawami i pasuje do owoców morza, tłustych ryb, potraw kuchni meksykańskiej czy azjatyckiej. Wersja dojrzewająca beczkach może się natomiast przydać, jeśli będziemy podawać białe mięso w sosie śmietanowym.
Co dobrego podał Julio Cesar Sobrino na degustacji w La Iberica?
Rueda to głównie verdejo, więc ciekawostką dla mnie była możliwość spróbowania 100% sauvignon blanc z tego regionu. Szczególnie, że mogłam spróbować Nekory z 2017 od Diez Singlos de Verejo. Poprzedni rocznik tego wina w degustacji w ciemno zdobył tytuł najlepszego sauvignon blanc na świecie. Nic dziwnego. Wino ma intensywny aromat z wyczuwalną kwasowością. Dzięki wysokiej zawartości ekstraktu z winogron jest strukturalne, z nutami owocowymi i zielonymi.
Nigdy nie piłam też nic ze szczepu viura, więc chętnie spróbowałam Viore (80% verdejo, 20% viura) z 2017 (Bodegas Viore i Bodegas Riojanas). Zwykle uważa się, że domieszka viury to gorsza opcja niż 100% verdejo, ale Viore było chyba najlepszym winem tej degustacji. I to nie tylko moim zdaniem. Jest ciekawe w nosie – ma nuty zielone, ale też nutkę siana i popiołu. W smaku jest pełne z goryczką w tle. Na pewno warto je też kupić ze względu na piękną kwiatową etykietę i cenę (w sklepach Marka Kondrata ok 35 zł).
Dobrym wyborem jest też oczywiście żelazny klasyk – Protos z Bodegas Protos, który dojrzewa na własnym osadzie z drożdzy. Ma bogaty tropikalny aromat i leciutą grejpfrutową goryczkę.
Nie polecam natomiast win półsłodkich. Palacio de Bornos Semidulce 2017 (sauvignon blanc) z przejrzałych winogron z nocnego zbioru i wolnej fermentacji było chyba najsłabszym winem tej degustacji.
