Polska. Nasza kuchnia w nowej odsłonie – recenzja

24 października 2017

Kiedy jemy coś na co dzień trudno jest mieć dystans i napisać coś sensownego nie zapominając o oczywistych i zbyt zwykłych smakach. Może dlatego najlepsza ostatnio książka kulinarna o kuchni polskiej była wydana przez Quadrille Publishing, skierowana dla czytelnika zagranicznego i napisana przez autorkę, która od dziecka nie mieszka już w Polsce.

Kuchnia polska dla emigrantów i cudzoziemców

Jednak ten dystans, wzmacniany przez nostalgiczne zdjęcia z kojarzącymi się z PRL gadżetami typu makatki i noże z drewnianą rączką, ma swój ogromny urok. Także teraz, kiedy książkę przetłumaczono na polski i wydano w oficynie Egmont. Tytuł jest nieco inny. Zamiast “New Polish Cooking” mamy “Naszą kuchnię w nowej odsłonie”. Książka oryginalnie miała przybliżyć tradycję kulinarną, historię i mieszkańców Polski oraz pokazać jak można zastąpić składniki nieosiągalne na zachodzie typu twaróg (patrz leniwe z ricottą).

W polskim wydaniu to niepotrzebne, ale my możemy za to skorzystać z fajnych patentów na modyfikacje tradycyjnych dań. Bardzo smakowicie wyglądają racuchy ze śliwkami, pieczona makrela z wiśniami, jarzyny po cygańsku w słodko-pikantnym sosie, sałatka z łososiem i okruszkami piernika, śledzie z cynamonem, liście pokrzywy w cieście piwnym, czy karpatka kardamonowa. Nie są to może najbardziej ortodoksyjne polskie przepisy, ale taki dobór też nie razi, jest zgodny z naszymi smakami, składnikami i ich sezonowością.

Możemy przypomnieć sobie klasyki, których być może nie gotujemy zbyt często jak omlet z owocami, pascha, kasza manna z malinami, domowy chleb, barszcz ukraiński, młoda kapusta, leniwe czy ruskie.

Kuchnia polska dla Polaków

Możemy też dowartościować się pięknem narracji, które podkreśla staropolską gościnność i trzymanie się tradycji – od uczty u Popiela do dnia dzisiejszego. To bardzo piękna wizja z sarmackimi wpływami z egzotycznego wschodu, PRLem jako czasem uprawiania ekologicznych warzyw i wspólnego dzielenia się nimi czy biesiadowania, kuchnią kształtowaną przez katolickie okresy postu i świątecznego ucztowania. Kuchnia polska widziana oczami Zuzy Zak jest silnie regionalna, leśna – z dziczyzną i jagodami, sezonowa z wiosenną botwinką i jesiennymi grzybkami, kosmopolityczna w jej przenikaniu się różnych wpływów z wielu okresów historii. Przepisom towarzyszą piękne obrazy – wspomnienie wkładania kaszy pod kołdrę, żeby doszła, staropolskie cytaty literackie i nostalgiczne czarno-białe rodzinne zdjęcia autorki. Piękna podróż. A że powstała z tęsknoty za krajem dzieciństwa i że takiego kraju już nie ma? Trudno! I tak jest pysznie.